Social Problems of Iran

Developments of urban neighborhoods and childhood experience of mothers and daughters living in Tehra

Authors

MARJAN SHOJAEI
AFSANEH tavassoli
HAMIDREZA MOUSAVI
https://doi.org/10.61186/jspi.14.2.103
Abstract
One of the emerging issues in Iranian society is the disruption in the process of childhood and children's socialization. Previously, children actively acquired the necessary training to participate in society through interaction with family members and later with peers. But currently, the unwanted isolation of children and their deprivation of interaction with children in the neighborhood is obvious. A major part of this problem is rooted in the changes in the physical conditions of the city and consequently the removal of neighborhood and local relations. Disruption in the process of childhood and children's socialization starts from the time when the developments of urban have practically destroyed the field of interactions that was once a place of children's play and interactions. A problem that has caused the de-childization of the city and the gradual driving of children to their homes and their unwanted isolation. This process has finally caused a difference in the world of children of two generations (parents and friends). Considering the importance of the issue, the present research has studied this issue with a qualitative study using the phenomenological method. In this research, the lived experience of 30 mothers and daughters in three neighborhoods of Tehran (5, 7, 16) has been studied phenomenologically؛ Mothers and daughters who spent their childhood in the same neighborhood but had a different childhood experience. The results of this research show that due to physical changes in the city, social interactions and the lived experience of mothers and daughters have experienced many differences. The differences that appear in upbringing and finally the different personality of mothers and daughters. The results of this research also show that, unlike mothers, girls of the new generation (5 to 12 years old) often tend to be isolated and their hobbies are more passive.

Keywords

Childhood
lived experience of childhood
physical and social changes
de-childization of the city
ادیب حاج‌باقری، محسن و دیگران (1386). روش‌های تحقیق کیفی. تهران: بشری.
Christensen, P & Prout, A. (2002). Working with ethical symmetry in social research with children. Childhood, 9(4), 477-497. [DOI:10.1177/0907568202009004007]
بالس، کریستوفر (1380). ذهنیت نسلی، دیدگاهی روان‌کاوانه درباره اختلاف نسل‌ها. ترجمۀ حسین پاینده، مجله ارغنون، 19(3)، 29-1.
Associació de Mestres Rosa Sensat (2013). Childhood & Public Space: a dialogue between the Arts, Education and Urban Design. International Conference, 6 to 7 July, CosmoCaixa, Barcelona
بهنامی‌فرد، فائزه، بهنامی‌فرد، ندا، براتی مشهدی، بهنام (1401). بررسی ادراک کودکانِ ساکن در محلات قدیم و فرسوده از محله ایدئال؛ مطالعه موردی: محله حصارک بالا در کرج. فصلنامه هنر مدیریت سبز، 1(4)، 55-41
Galster, G. (2001). On The Nature of Neighborhood, Urban studies, V. 12, 2111-2124. [DOI:10.1080/00420980120087072]
توسلی، غلام‌عباس (1381). جامعه‌شناسی شهری. چاپ ششم، تهران، دانشگاه پیام نور.
Diyana, M. Maliki, Z. Aziz, F. & Aswati,H. (2018), The differences of nature experiences between urban and rural children Malaysian Journal of Society and Space, 4, 225-237.
دانشپور، سیدعبدالهادی؛ نقره‌کار، عبدالحمید و سالاری‌پور، علی‌اکبر (1395). مقایسه ارتباط کودک با محله در محله‌های سنتی و جدید، پایان‌نامه کارشناسی ارشد معماری، دانشگاه علم و صنعت.
Marshall, G. (1998). Oxford Dictionary of Sociology, Oxford University Press.
ربانی، رسول (1385). جامعه‌شناسی شهری. اصفهان: دانشگاه اصفهان.
Pacion, M. (2005). Urban Geography, a Global Perspective, Second Edition, Routledge.
رضایی، سولماز و برومند، مریم (1390) تعاملات اجتماعی زنان در فضاهای عمومی شهری: وجود آیا عدم وجود در سومین کنفرانس ملی عمران شهری. سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی.
Quan, S.J. (2019). Energy efficient neighborhood design under residential zoning regulations in Shanghai. Energy Procedia, 143 (2017) 865-872. [DOI:10.1016/j.egypro.2017.12.775]
زارعی، فاطمه؛ آهنی، سمیه و صالحی، اسماعیل (1396). بررسی محله کودک‌محور در بافت‌های سنتی و جدید با تأکید بر عوامل کیفی، نمونه موردی: سنندج، فصلنامه معماری و شهرسازی آرمان‌شهر، 10(21)، 336-223.
Van Manen M. (2017).Phenomenology in its original sense. Qual Health Res, 27(6): 810-825. [DOI:10.1177/1049732317699381]
سلطان‌زاده، حسین (1362). روند شکل‌گیری شهر و مراکز مذهبی در ایران. تهران: آگاه.
Williams, M. (1985). Neighborhood Organizations: Seeds of a New Urban Life, We Sport, Greenwood Press.
سلطان‌زاده، حسین (1365). مقدمه‌ای بر تاریخ شهر و شهرنشینی. تهران: آبی.
شکوئی، حسین (1372). جغرافیای اجتماعی شهرها، اکولوژی اجتماعی شهر. چاپ دوم، تهران: جهاد دانشگاهی.
کهرم، اسماعیل (1383). بازآفرینی باغ‌های سنتی ایرانی با مشارکت مردم محله‌ها. ویژه‌نامه همایش علمی کاربردی توسعه محله‌ای. چشم‌انداز توسعه پایدار تهران، 3 (میراث فرهنگی محله‌ای).
لینچ، کوین (1374). سیمای شهر. ترجمه منوچهر مزینی، تهران: دانشگاه تهران.
میکانیکی، جواد، آرزومندان، راضیه (1393). تحولات کالبدی فضایی شهرهای ایرانی ـ اسلامی در عصر حاضر. فصلنامه علمی نگارینه هنر اسلامی، 1(2)، 96-83.
محسنی، رضاعلی (1389). اولویت‌بندی آسیب‌ها و مسائل شهری در ایران: مطالعه موردی شهر گرگان. پژوهش‌نامه علوم اجتماعی، 3(3)، 42-23.

  • Receive Date 08 June 2026
  • Publish Date 08 June 2026