ازکمپ، ا. (1377). روانشناسی اجتماعی کاربردی. ترجمه فرهاد ماهر، مشهد: آستان قدس رضوی.
Baldwin, S., & Godfrey, C. (1994). Qulity of life: perspective and policies. New York: Routledge.
توفیق، ا. (1385). برنامهریزی در ایران و چشمانداز آن در آینده. تهران: موسسه عالی آموزش و پژوهش مدیریت و برنامهریزی.
Bennet, c., & Lenihan, D. (2001). Measuring quality of life the use of societal outcomes by parliamentarian.
رضوانی، م. و دیگران (1388). توسعهٔ سنجش شاخصهای کیفیت زندگی شهری (مطالعه موردی شهر نورآباد استان لرستان). مطالعات و پژوهشهای شهری و منطقهای، 2، 110-87.
Study protocol for the World Health Organizationproject to develop a quality of life assessment instrument. Quality of Life Research. No.2.
سازمان مدیریت و برنامهریزی استان مرکزی (1398). خلاصه گزارش راهبردی استان مرکزی.
Campbell, A. (1976). SLbjective measures of well-being. American Psychologist, 31, 117-124. [
DOI:10.1037/0003-066X.31.2.117]
شفیعا، س. و دیگران (1392). فراتحلیل روش و نتایج پژوهشهای کیفیت زندگی شهری در ایران. جامعهشناسی کاربردی، 24(2)، 21-40.
Costanza, R. (2007). Quality of life: An approach intergating opportunities human needs and subjective well-being. ecological economics Vol, 267-276. [
DOI:10.1016/j.ecolecon.2006.02.023]
شفیعا، س. و همکاران. (1392). فراتحلیل روش و نتایج پژوهشهای کیفیت زندگی شهری در ایران. جامعهشناسی کاربردی، 40-21.
Currie, J., & Develin, E. (2002). Stroll your way to wellbeing: A survey of the perceived benefits, barriers, community supportand stigma associated with pram walking groups designed for newmothers". Health Care for Women International. Vol. 23, No. 8. [
DOI:10.1080/07399330290112380]
عنبری، م. (1389). بررسی تحولات کیفیت زندگی در ایران (1385-1365). فصلنامه توسعهٔ روستایی 81، 181-149.
Cutter, S. (1985). Rating places: a geographers view on quality of life. new york: recource publications in geography.
غفاری، غ.ر. و امیدی، ر. (1388). کیفیت زندگی شاخص توسعهٔ اجتماعی. تهران: شیرازه.
Das, D. (2008). Urban Quality of life: a case study of Guwahati. social indicators research, 88. [
DOI:10.1007/s11205-007-9191-6]
غفاری، غ.ر.؛ کریمی، ع.ر.، و نوذری، ح. (1391). روند مطالعات کیفیت زندگی در ایران. فصلنامه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، 1(3)، 134-107.
Diner, E., & Oishi, S. (2000). Money and Happiness: Income and subjective well-being. Cambridge: MIT press.
فاضلی، م. و دیگران (1392). توسعهٔ اجماعی، شاخصها و جایگاه ایران و جهان. فصلنامه مطالعات توسعهٔ اجتماعی و فرهنگی، 2(1)، 171-149.
Diwan, R. (2000). Relational wealth and the quality of life. journal of socio-economics vol 29, 305-340. [
DOI:10.1016/S1053-5357(00)00073-1]
کلانتری، خ. (1391). مدلهای کمّی در برنامهریزی (منطقهای، شهری و روستایی). تهران: فرهنگ صبا.
Economist Intelligence Unit. (2005). Quality of Life Indexation.
گروه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی (1993).
Epley, D., & Menon, M. (2008). A method of assembling crossectional indicator into a community quality of life. social indicator research No 88, 281-296. [
DOI:10.1007/s11205-007-9190-7]
مبارکی، م. و دیگران. (1400). بررسی شاخصهای توسعهٔ اجتماعی در استانهای کشور. اراک: جهاد دانشگاهی واحد استان مرکزی.
ESCAPE. (1988). Jakarta of action on human resources development in the ESCAPE resion. bangkok.
مبارکی، م. و شهبازی، ز. (1390). بررسی و شناسایی شاخصهای کاربردی توسعهٔ اجتماعی (با تأکید بر شرایط استان مرکزی). فصلنامه تخصصی علوم اجتماعی، 5(17)، 185-155.
Foo, T. (2000). subjective assessment of urben quality of life in singapore. habitat international Vol 24. No 1, 21-29. [
DOI:10.1016/S0197-3975(99)00026-0]
مرکز افکارسنجی دانشجویان ایران. (1395). وضعیت ایران در گزارش شاخص پیشرفت اجتماعی (2016-2014)، تهران: جهاد دانشگاهی.
Hagerty, M., & et al. (2001). Quality of life indexes for national policy: review and agenda for research. Social Indicators Research Vol. 55, No. 1. [
DOI:10.1023/A:1010811312332]
مرکز بررسیهای استراتژیک نهاد ریاست جمهوری (1395). مسئلهٔ شناسی راهبردی توسعه در استان مرکزی.
Ida Kubiszewskia, N. Z. (2018). Objective and Subjective Indicators of Life Satisfaction in Australia: How Well Do People Perceive What Supports a Good Life? Ecological Economics 154, 315-361. [
DOI:10.1016/j.ecolecon.2018.08.017]
مهدوی، ا. و عزیزمحمدلو، ح .(1398). عوامل مؤثر بر پایداری و فراگیری توسعهٔ صنعتی در ایران. فصلنامه پژوهشهای اقتصادی، رشد و توسعهٔ پایدار، 19(2)، 34-1.
Janse, A.J. et al. (2004). Quality of life: patients and doctors don't always agree: a meta-analysis. Journal of Clinical Epidemiology. Vol. 57 No. 7. [
DOI:10.1016/j.jclinepi.2003.11.013]
Liu, B. (1976). quality of life indicator in U.S metropolitan area: a statical analysis. New york: praeger.
Mallman, C. (1977). the needs and processes, goals and indicator paper presented for the GPID project of the united nation university.
Marans, R. W. (2003). Understanding environmental quality through quality of life studies: the 2001 DAS and its use of subjectiveand objective indicators. Landscape and Urban Planning 65, 73-83. [
DOI:10.1016/S0169-2046(02)00239-6]
Massam, B. (2002). quality of life: public planning and private living. progress in planning, 141-227. [
DOI:10.1016/S0305-9006(02)00023-5]
McGregor, A. (1982). A poverty of agency: resource management amongst poor people in Bangladesh. In: European Network of Bangladesh Studies Workshop. Bath: University of Bath.
Migdely. (2014). social development: theory & peractice. (فیروزآبادی، دباغی، Trans.) SAGE. poblication pub.
Moller, V., & Schlemmer, L. (1982). Quality of life in South Africa towards an instrument for the assessment of quality of life and basic needs. Social Indicators Research, No. 12. [
DOI:10.1007/BF00319805]
Myers, D. (2000). Building knowledge about quality of life for urban planning. Journal of the American Planning Association, 54, 374-358. [
DOI:10.1080/01944368808976495]
Noll, H. (2004). SOCIAL INDICATORS AND QUALITY OF LIFE RESEARCH BACKGROUND, ACHIEVEMENTS AND CURRENT TRENDS. Advances in Sociological Knowledge, 151-181. [
DOI:10.1007/978-3-663-09215-5_7]
Pacione, M. (1985). The use of objective and subjective measures of quality of life in human geography. Progress in Human Geography Vol. 6, No. 4. [
DOI:10.1177/030913258200600402]
Pacione, M. (2003). Urban environmental qualiyt and human wellbeing a social geographical perspective. landescape and urban planning, 65(1-2). [
DOI:10.1016/S0169-2046(02)00234-7]
Pal, A. (2005). Quality of life concept for the evaluation of societal development of rural community in west Bangal, India. Rural Development. No. 2. [
DOI:10.1177/1018529120050205]
Raphael, D., et al. (1996). Measuring the Quality of Life in Older Persons: A Model with Implications for Community and Public Health Nursing. Toronto Center for Health Promotion, University of Toronto.
Romaniuk. (2015). THE SYSTEM OF STATISTICAL OBJECTIVE AND SUBJECTIVE INDICATORS OF MEASURING QUALITY OF LIFE. Economics, 4 (169), 46-52. [
DOI:10.17721/1728-2667.2015/169-4/8]
Sen, A. (1985). Commodities and capabilities. Amsterdam:North.
social progress imperative. (2015). social progress index, final report.
Stiglitz, J. (2002). participation and development: persepactives from the comperehansive development paradigm. review of development economics vol 6, 163-182. [
DOI:10.1111/1467-9361.00148]
