ابراهیمی، قربانعلی (۱۳۷۲). اجتماع علمی، ساختار و هنجارهای آن. رهیافت، ۵، 40-30.
Aufi, A., & Fulton, C. (2014). Use of Social Networking Tools fo Informal Scholarly Communication in Humanities and Social Sciences DisciplinesProcedia. Social and Behavioral Sciences, 147, 436 - 445. [
DOI:10.1016/j.sbspro.2014.07.135]
توکل، محمد (۱۳۷۰). جامعهشناسی علم. تهران:حدیث.
Baruch,F. )2013(. The science of science communication. Proceedings of the National Academy of Sciences, 110(3), 14033-14039. [
DOI:10.1073/pnas.1213273110]
حسنزاده، محمد و بقایی، سولماز (۱۳۸۸). جامعه علمی، روابط علمی و همتألیفی. رهیافت، ۴، 41-37.
Bautista, C. Et al. (2022). Ten simple rules for improving communication among scientists.PLOS computational biology.
https://doi.org/10.1371/journal.pcbi.1010130 [
DOI:10.1371/journal.pcbi.1010130.]
خزایی، شهناز (۱۳۹۱). بررسی ارتباطات علمی اعضای هیئتعلمی دانشگاه رازی. جامعهٔ اطلاعاتی، ۲۸.
Collins, R. (2000). The sociology of philosophies, a global theory of intellectualchange, Cambridge: Harvard University Press.
خسروجردی، محمود، (1387). ترسیم شبکهٔ ارتباطات علمی میان دانشمندان با استفاده از رویکرد «شبکهٔ استنادی». مجله کتابداری، 40(45)، ۱۱۲-۹۷.
Collins, R. (2004).Interaction ritual chains, Princeton: Princeton University Press. [
DOI:10.1515/9781400851744]
خسروجردی، محمود؛ علیدوستی، سیروس و دوران، بهزاد (1388). مدیریت ارتباطات علمی. تهران: مرکز اطلاعات و مدارک علمی ایران.
Hurd,Julie M. (2000). The Transformation of Scientific Communication: A Model for 2020. Journal of the American Society for Information Science, 51(14), 1279-1283.
https://doi.org/10.1002/1097-4571(2000)9999:9999<::AID-ASI1044>3.0.CO;2-1 [
DOI:10.1002/1097-4571(2000)9999:99993.0.CO;2-1]
شارعپور، محمود و فاضلی، محمد (۱۳۸۶). جامعهشناسی علم و انجمنهای علمی در ایران. تهران: پژوهشکده وزارت علوم.
Kyvik, S., & Reymert, I. (2017). Research collaboration in groups and networks: differences across academic fields. Scientometrics, 113, 951-967
https://doi.org/10.1007/s11192-017-2497-5 [
DOI:10.1007/s11192-017-2497-5.]
صابری، مریم؛ نوکاریزی، محسن و دیانی، محمدحسین (1398). بررسی وضعیت پذیرش و بهرهگیری پایگاههای اطلاعاتی ایران از دیدگاه کاربران: مطالعهٔ موردی پایگاههای اطلاعاتی پژوهشگاه علوم و فناوری اطلاعات ایران. مطالعات کتابداری و علم اطلاعات، 11(2)، 72-57.
Latour, B., & Woolgar, S. (1987). Laboratory Life: The Construction of Scientific Facts. Prenceton University Press. [
DOI:10.1515/9781400820412]
صالحی، صادق و ابراهیمی، قربانعلی (۱۳۷۸). بررسی عوامل مؤثر بر فعالیت پژوهشی اعضای هیئتعلمی. نامه علوم اجتماعی، ۱۴، ۱۳۸- ۱۰۷.
Mapston, L.M., & Kuchel, L.J. (2015). Core Skills for Effective Science Communication: A Teaching Resource for Undergraduate Science Education. International Journal of Science Education, 7(2), 1-21. [
DOI:10.1080/21548455.2015.1113573]
عباداللهی چنذانق، حمید و زهرا خستو (1391). «اجتماع علمی در دانشگاههای ایران: مطالعهٔ موردی دانشکدههای علوم اجتماعی دانشگاههای علامه طباطبایی و تهران». مجله جامعهشناسی ایران، 13(4)، 59-24.
Matinez,W. (2018). How science and technology developments impact employment and education. Penas, 115(50), 12624-12629. [
DOI:10.1073/pnas.1803216115]
فاضلی، محمد (1381). آسیبشناسی نظام علمی ایران. کتاب ماه علوم اجتماعی. 5(۵۸-۵۹)، 27-22.
Odlyzko, Andrew. (2000), the future of scientific communication: AT&T Labs - Research. http://www.dtc.umn.edu/~odlyzko/doc/future.scientific.comm.pdf.
فاضلی، محمد (1386). ناکارآمدی جامعهشناسی در ایران. رشد آموزش علوم اجتماعی، 11(37)، ۳۷-۲۱.
Pikas, Ch. (2006). THE IMPAINFORMATION AND COMMUNICATION TECHNOLOGIES ON INFORMAL SCHOLARLY SCIENTIFIC COMMUNICATION: Prepared for LBSC878: Doctoral Seminar in Information Studies.
فرهمند، مهناز (1392). بررسی تطبیقی جامعهشناسی علم بوردیو و رویکرد کنشگر-شبکه. مجله فلسفه علم، 1، ۷۵-۵۱.
Shoham, S. (2016). Scholarly communication: a study of academic researchers. Journal of Librarianship and Information Science, 30(2), 113-122. [
DOI:10.1177/096100069803000203]
قانعیراد، محمدامین و قاضیپور، فریده (۱۳۸۱). عوامل هنجاری و سازمانی مؤثر بر بهرهوری اعضای هیئتعلمی. فصلنامه نامه پژوهش فرهنگی، 7 (۴)، ۲۰۴-۱۶۷.
Trench, B. (2017). Universities, science communication and professionalism,journal of science communication, 16(5), 1-18. [
DOI:10.22323/2.16050302]
قانعیراد، محمدامین و خسروخاور، فرهاد (۱۳۹۰). جامعهشناسی کنشگران علمی در ایران. تهران: علم.
Yuan, S., Oshita, T., AbiGhnnam, N., & Dudo, A.D. (2017), Two-way communication between scientists and the public: a view from science communication trainers in North America. International Journal of Science Education, 7(1), 1-15. [
DOI:10.1080/21548455.2017.1350789]
قانعیراد، محمدامین (۱۳۸۵). نقش تعاملات دانشجویان و اساتید در تکوین سرمایهٔ اجتماعی. مجلهٔ جامعهشناسی ایران، 7(۱)، ۲۹-۳.
قانعیراد، محمدامین، تعاملات و ارتباطات در جامعهٔ علمی: بررسی موردی در رشتهٔ علوم اجتماعی. تهران: پژوهشکده مطالعات فرهنگی اجتماعی.
قانعیراد، محمدامین (۱۳۷۹). رشد و افول در ایران، تهران: مدینه.
قانعیراد، محمدامین و خسروخاور، فرهاد (۱۳۹۰). ذهنیتهای برجسته علوم پایه دربارهٔ اجتماع علمی در ایران. فصلنامه انجمن آموزش عالی ایران، 3(4)، ۷-۳۴
قانعیراد، محمد (۱۳۸۶). تعاملات دانشجویان، انگیزش و کنشگری رشتهای. تهران: مرکز تحقیقات سیاسی کشور.
قانع، محمدرضا (۱۳۸۳). آرشیو مدارک الکترونیکی: شیوهای نوین در ارتباطات علمی. مجله اطلاعشناسی، 6، 78-100.
قانع، محمدرضا (۱۳۸۸). ارتباط علمی: از مجله چاپی تا مجلهٔ دسترسی آزاد. کتاب ماه اطلاعات ارتباطات و دانش شناسی، 12، ۷۶-۷۱.
محمدی، اکرم (۱۳۸۶). تأثیر ارتباطات علمی بر تولید دانش. مجله جامعهشناسی ایران، 1، ۷۵-۵۲.
محسنی، منوچهر (۱۳۸۶). جامعهشناسی جامعهٔ اطلاعاتی. تهران: دیدار.
داورپناه، محمدرضا (۱۳۸۶). ارتباط علمی: نیاز اطلاعاتی و رفتار اطلاعاتی، تهران: دبیزش.
