هدف تحقیق حاضر بررسی شبکه‌های اجتماعی زنان و مردان سالمند شهر تهران و تأثیر کمیت و کیفیت این روابط بر تبادل حمایت‌های اجتماعی است.
این پژوهش با روش پیمایش انجام شده است. جامعه آماری تحقیق را افراد سالمند تهران تشکیل می‌دهند و حجم نمونه 195 نفر است. تعداد 150 پرسش‌نامه را سالمندان در سطح شهر و 45 پرسش‌نامه را سالمندان ساکن در سرای سالمندان تکمیل کردند.
بر اساس یافته‌های تحقیق 1/68 درصد شبکه سالمندان را خویشاوندان تشکیل می‌دهند. شبکه مردان بزرگ‌تر و متنوع‌تر از شبکه زنان است. در مقابل، زنان سالمند در مقایسه با مردان حمایت‌های بیشتر و متنوع‌تری از اعضای شبکه خود دریافت می‌کنند. مردان و زنان در زمینه ارائه حمایت نیز متفاوت عمل می‌کنند. متغیرهای فراوانیِ تماس و میزان صمیمیت در کنار متغیر جنسیت و وضعیت تأهل بر تبادل حمایت اجتماعی مؤثر هستند. سالمندانی که تماس حضوری و میزان صمیمیت بیشتری با اعضای شبکه خود دارند حمایت‌های بیشتری را با اعضای شبکه رد و بدل می‌کنند.